Lech Charewicz
Urodził się 20 czerwca 1935 roku w Warszawie. Dzieciństwo i czas okupacji, w tym Powstanie Warszawskie, przeżył na Powiślu i w Śródmieściu. Doświadczenia tamtych lat na trwałe ukształtowały jego wrażliwość oraz późniejszą twórczość fotograficzną. Od 70 lat nieprzerwanie fotografuje swoje miasto.
fotografia: Darek Kanak
W 1954 roku uzyskał tytuł fototechnika. Warsztat artystyczny rozwijał w Studium Realizatorów Filmów Specjalistycznych pod kierunkiem uznanych fotografów: Witolda Dederko, Andrzeja Sołtana, Zbigniewa Pękosławskiego i Andrzeja Węcławskiego jak i drogą samokształcenia. Od 1970 roku posiada międzynarodowy tytuł Artiste FIAP nadany przez Międzynarodową Federację Sztuki Fotograficznej, a od 1972 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Pełnił funkcję instruktora fotografii z uprawnieniami MKiS oraz jurora konkursów fotograficznych.
Jako honorowy członek Polskiego Klubu Górskiego uczestniczył w licznych wyprawach w najwyższe góry świata: Kaukaz, Himalaje, Karakorum i Alpy. Został odznaczony złotym Dziewięciosiłem. Jego archiwum zawiera kilkanaście tysięcy negatywów oraz prac dokumentujących ludzi, wydarzenia i miejsca ważne dla historii Polski.
Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje dokumentacja działalności Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, któremu towarzyszył od chwili powstania organizacji w 1990 roku. W swoich fotografiach utrwalał wizerunki bohaterów Armii Krajowej, uczestników walk o niepodległość oraz działaczy kombatanckich. Jest również autorem licznych okładek „Biuletynu Informacyjnego ŚZŻAK”. Jest Członkiem Ogólnokrajowego Środowiska Batalionu Kiliński – www.kilinski.pl
Lech Aleksy Charewicz jest autorem i współautorem wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych, laureatem licznych nagród i wyróżnień oraz odznaczeń państwowych, w tym honorowej odznaki „Zasłużony dla Kultury Polskiej” i medalu „Pro Patria”. W 2025 roku został uhonorowany medalem 35-lecia Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Twórczość Lecha Charewicza stanowi wyjątkowe świadectwo pamięci historycznej: zapis ludzi, miejsc i wydarzeń, które dzięki jego wrażliwości i kadrom zachowały się dla kolejnych pokoleń.
Autorka tekstu: Małgorzata U. Golińska
„Z warszawskiego Powiśla po Himalaje”
Lech Charewicz prowadzi nas przez świat z warszawskiego Powiśla po odległe przestrzenie Himalajów. Ta wystawa jest opowieścią o podróży i sile fotografii analogowej: medium cierpliwego, materialnego i trwałego, które potrafi zatrzymać czas w jego najbardziej ulotnym wymiarze.
Prezentowane fotografie są oryginalnymi odbitkami srebrowymi, wykonanymi w tradycyjnej ciemni fotograficznej. Każda z nich nosi ślad ręki autora, chemii, światła i czasu. Fotografie Lecha są obiektami istniejącymi fizycznie, niepowtarzalnymi, dojrzewającymi wraz z latami, zachowującymi pamięć chwili nie tylko w obrazie, ale także w swojej materii.
W epoce nieskończonej reprodukcji i cyfrowej nadprodukcji obrazów, ich obecność przypomina o pierwotnej potędze fotografii: o jej zdolności do tworzenia trwałych śladów ludzkiego doświadczenia.
Właśnie dlatego stare odbitki srebrowe mają dziś szczególną wartość. Są świadectwem miejsc i ludzi, oraz historii fotografii: jej rzemiosła, cierpliwości i niezwykłej zdolności ocalania świata przed zapomnieniem.
Autorka tekstu: Małgorzata U. Golińska
Wernisaż wystawy fotografii „Z warszawskiego Powiśla po Himalaje” odbył się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie w sobotę, 16 maja 2026. Wystawa trwała do 30 czerwca 2026.
